Trzy pierścienie

Trzy pierścienie to łączący różne gatunki osobisty esej o wygnaniu, opowieści i losie. Daniel Mendelsohn splata rozważania o Odysei z dziejami trzech pisarzy-wygnańców i własną historią rodzinną. Tytułowe trzy pierścienie okażą się nie tylko przedmiotem, ale i klamrą tej niezwykłej książki. Warto się o tym przekonać, idąc za Mendelsohnem szlakiem wszystkich jego Odyseuszów.

Na pytanie, o czym traktują „Trzy pierścienie”, można by dać odpowiedź ogólną i niejasną: o cywilizacji, o historii, o podróży, o wygnaniu, o pisaniu. Albo też bardzo konkretną: o nazizmie i o wieku XX, o nauce greki i pracy intelektualnej, o Erichu Auerbachu, François Fénelonie i W. G. Sebaldzie. O Prouście, czasie i przestrzeni. O rodzinie. I każda z tych odpowiedzi będzie prawdziwa, a tym samym żadna nie odda istoty rzeczy. Gdy zastanowimy się jednak, czym jest esej Mendelsohna łatwiej będzie nam zrozumieć wagę tej książki […]. „Trzy pierścienie” są i podróżą w głąb czasu, i rozważaniem nad losem Żydów (w tym Żydów polskich) w XX wieku; są opowieścią o Odyseuszu i jego odysei, a zarazem o Odyseuszach dwudziestowiecznych i ich odysejach, ale i opowieścią o aojdzie, który te odyseje nam śpiewa, o jego własnej wyprawie – jako człowieka i jako tłumacza, ku przekładowi na język angielski… „Odysei” – Jacek Hajduk